2cv Citroen, muziek

Expandmenu Shrunk


Ami 6 Berline

Wij willen een Ami

Het kan verkeren. Een Citroen Ami sprak nooit tot mijn verbeelding. Ik vond er zelfs niets van. Een raar modelletje.
In Duinkerken op de Nationale Eendenmeeting van Frankrijk in 2008 reed er zo’n Amietje met een plaat erop te koop. Zo een met een schuine achterruit. Model Harrie Potter, Ford Anglia 50/60’s.

Fé was er weg van! Dat is een leuke auto, die wil ik wel een. Dat was het begin van wat een lang avontuur zou gaan worden.
We hebben in Duinkerken nog het hele terrein afgezocht, maar tussen de duizenden eendjes was de Ami onvindbaar en is dat ook gebleven. Maar het vuurtje was gestookt, de brand brak uit.

Thuis werd op internet gekeken hoe het model nu heette, wat de verschillende kenmerken waren en er werd aan prijsvergelijking gedaan. Echt goedkoop waren ze niet, ze waren eerder wat zeldzaam en een beetje leuke exemplaren kostten al gauw boven de € 3000. Sommige schroothopen werden ook voor zulke bedragen aangeboden…

Enkele weken daarna werd er precies zo’n Ami aangeboden via Marktplaats. In België, om precies te zijn in Aalst, werd door Bart een Ami 6 van 1964 te koop aangeboden ‘met veel werk’ maar hij reed. Die auto hebben we naar huis getriangeld, we hebben er een paar illegale rondjes mee gereden en we zijn aan het demonteren geslagen om te kijken wat het allemaal voorstelde, dat ‘vele werk’. Kijk maar eens bij het bericht: schroot
Er was geen woord van gelogen: het zou heel erg veel werk worden. Ik heb nog nooit zo’n rotte auto gezien, waarmee nog dagelijks werd rondgereden. Niet dat het levensgevaarlijk was, nee. Het concept ( chassis met opbouw) is zodanig dat als het chassis en de techniek goed is, de auto gewoon redelijk veilig kan rondrijden. Het ‘huisje’ is geen dragend deel zoals in alle moderne auto’s. En het chassis was in een heel goede staat.

Maar toen het plaatwerk eraf werd gehaald bleef er een karkas over, waarvan de bodem en de daarop eerstvolgende 15 cm totaal aangevreten waren door roest. De vorm werd enigszins bewaard door aan elkaar gepopte plaatjes, die soms wel drie dik zaten! Dakbedekkingsmateriaal maskeerde de slechte toestand van het geheel van de onderkant.

Maar er was ook gezegd dat het ‘veel werk’ zou zijn en ik had wel zin in een flink project. Dat het zo flink werd…

 

Het heeft tenslotte wel zin gehad. Na drie jaar is de Ami in juni 2011 tenslotte op kenteken gezet en hebben we er een hele leuke vakantie mee gehad naar het Flämiscches Weinhaustreffen aan de Moezel en naar de Wereldmeeting in Salbris. Een vouwtent erachter om toch nog wat comfort te hebben, want het gemak van ons HY-busje mistten we wel een beetje. De gekozen oplossing is  een  echte oerdegelijke ex-DDR Alpenkreuzer Duet die met ong 400kg  net te zwaar bleek om lekker mee te rijden. De oplooprem werkte echter prima, zodat stoppen altijd veilig gebeurde.  Dat verging een Franse deelnemer aan de Tour de France voor Ami-rijders van de Club de France wel anders. Ze hadden een piepklein ongeremd aanhangertje, dat toch sterk genoeg was om de Ami de sloot in te duwen. Kijk naar de collagefoto rechtsonder. We reden er pal achter en zagen ze schuiven. De oudere madame et monsieur zijn met de schrik vrij gekomen, hun voiture was ongeschonden. Hun zelfvertrouwen licht geraakt 😉